Yalom o starzeniu się

Ukazał się właśnie kolejny zbiór opowieści terapeutycznych Irvina Yaloma Istoty ulotne (Wyd. Czarna Owca, 2015). Pomimo upływu lat, podeszłego wieku samego autora, narracja ta porusza podobne zagadnienia do wcześniejszych publikacji, a praca samego terapeuty konsekwentnie dąży do eksploracji egzystencjalnych niepokojów, lęków związanych ze starzeniem się i śmiercią, oraz bada trudności w emocjonalnej wymianie, jaka się dokonuje pomiędzy dwojgiem ludzi.

Pewne wątki w terapeutycznej pracy Yaloma są kontrowersyjne, szczególnie z psychodynamicznego, psychoanalitycznego punktu widzenia. Egzystencjalna terapia Yaloma inaczej konceptualizuje pewne zagadnienia, inaczej je rozumie. Niemniej, tak jak zaznaczyłem wcześniej, Yalom pozostaje w swoim myśleniu niezwykle konsekwentny.

Same opowieści przedstawiane w zbiorze są emocjonalnie poruszające. Pewnie dlatego, że dotykają problemów, z którymi w różny sposób borykają się wszyscy ludzie. Na pewno szczególne w całej pracy Yaloma, jak i w tej nowej publikacji, jest to, że odważa się poruszać temat ludzkiej skończoności, lęku przed śmiercią, starością, zagadnienie żałoby i utraty.

Irvin Yalom, zdjęcie pobrane ze strony: NZZ

Zapraszam na stronę Gabinetu Psychologicznego:

Gabinet Psychoterapii IMAGO

gabinet.imago@gmail.com

Fot. autora, prawa zastrzeżone.

Psycholog Kraków

Psychoterpia w drugiej połowie życia

Nie dawno pisałem na temat psychoterapii, a właściwie psychoanalizy, osób w wieku podeszłym (Psychoanaliza i starzenie się). Tym razem chciałbym polecić artykuł Marcina Sękowskiego dotyczący właśnie tego tematu. Autor szeroko przedstawia trudności, z jakimi borykają się osoby starsze, jak również pewne problemy związane z ich obecnością w psychoterapii:

Marcin Sękowski

Psychodynamiczna psychoterapia osób w drugiej połowie życia

Zapraszam na stronę Gabinetu Psychologicznego:

Gabinet Psychoterapii IMAGO

gabinet.imago@gmail.com

Fot. autora, prawa zastrzeżone.

Psycholog Kraków

Centrum Psychoterapii

Psychoanaliza i starzenie się.

Starzenie się jest tematem niewygodnym. Stosunkowo mało się na ten temat mówi i pisze. Czasami podkreśla się nawet, że współczesna kultura to kultura ludzi młodych, preferująca pewne wartości, rozwiązania i sposób myślenia, w którym mało miejsca jest na starość.

Różnie pewnie można oceniać współczesne widzenie takich zjawisk jak starzenie się, śmierć. Faktem jest jednak, że o tych tematach pisze się mało, choć jednak  - szczęśliwie - wciąż pisze się.

Psychoanaliza również nie jest bez winy jeśli idzie o marginalizację starości. Nie wiele napisano na ten temat. Erik Erikson był na pewno badaczem, który poświęcał starości uwagę - w badaniach cyklu życia ludzkiego.

Jednym z pierwszych analityków, którzy otwarcie mówili o psychoanalizie ludzi w podeszłym wieku, była Hanna Segal.

Szwajcarska analityczka Danielle Quinodoz napisała piękną książkę o starzeniu się: Starzenie się - przygoda życia, które trwa (Oficyna Ingenium, 2014). Opisuje tam zmiany w cyklu życia człowieka z bardzo różnych perspektyw: zmiany dotyczące tożsamości, poczucie sensu życia, możliwość cieszenia się starością, możliwość podjęcia psychoanalizy w podeszłym wieku, starzenie się samych psychoanalityków. To mądra książka. To też książka bardzo potrzebna, przywraca bowiem starości jej właściwe miejsce. Jest to miejsce, które współcześnie zostało zapoznane: miejsce w przygodzie życia, które trwa.

Zapraszam na stronę Gabinetu Psychologicznego:

Gabinet Psychoterapii IMAGO

gabinet.imago@gmail.com

Fot. autora, prawa zastrzeżone.

Psycholog Kraków