Emancypacyjny potencjał psychoanalizy

Dyskusja wokół tematu najnowszej książki Pawła Dybla, oraz statusu psychoanalizy w Polsce, która miała miejsce 20 kwietnia, odnosiła się w dużym stopniu do społecznych konsekwencji przyjmowania "psychoanalitycznego" punktu widzenia. Chodzi tu m.in. o krytyczny wobec kultury potencjał psychoanalizy, na który zwracało uwagę wielu filozofów.

Czy psychoanaliza nadal - współcześnie - zachowuje ten emancypacyjny charakter? Wydaje się, że tak. Chodzi tu zarówno o sferę represji kulturowej, która nadal dotyka w niektórych społeczeństwach życia seksualnego, ale też chodzi tu o krytykę różnych nowych mód i trendów. Takimi trendami pseudomodernizacyjnymi są m.in. trend do medykalizacji psychoterapii i życia w ogóle, oraz wirtualizacja relacji społecznych, która ma też miejsce w psychoterapii, poprzez jej wulgaryzację w postaci terapii prowadzonych via internet.

Być może nadal warto być równie rewolucyjnym w myśleniu, jak byli pierwsi analitycy, również ci, którzy działali na początku XX wieku w Polsce.

Zapraszam na stronę Gabinetu Psychologicznego

Gabinet Psychoterapii Psychodynamicznej IMAGO

gabinet.imago@gmail.com

tel. 888 867 115

M. Bornsztajn - jeden z pierwszych polskich analityków

Psycholog Kraków 

Proposito

Psychiatryzacja życia

W poprzednim wpisie polecałem artykuł Macieja Pileckiego z publikacji Konteksty psychiatrii pod redakcją Bogdana de Barbaro. Tym razem chciałem polecić sam tekst profesora de Barbaro z tego samego zbioru pt. Medykalizacja i psychiatryzacja życia codziennego. Autor, sam przecież psychiatra, bardzo odważnie i otwarcie mówi o nadużyciach współczesnej psychiatrii i farmakologii. Nie chodzi już jednak o takie nadużycia, jakie miały miejsce jeszcze sto lat temu w Europie, ale o nadużycia płynące z postępującej medykalizacji i psychiatryzacji życia codziennego; inaczej mówiąc psychopatologizacji tego życia i doświadczeń ludzkich. De Barbaro skupia się głównie na zmianach w obszarze diagnozowania psychiatrycznego i lecznictwa psychofarmakologicznego, które okazuje się być powiązane z diagnostyką i mocno wpływa na tworzenie kryteriów chorób, a nawet samych definicji chorób. Aby dać próbkę tego, o co tu chodzi, zacytuję zestawienie jakiego dokonuje autor (str. 240):

Język życia codziennego:                            Język medyczny (psychiatryczny):

dziecko leniwe                                               dziecko chorujące na dyskalkulię, dysgrafię

dziecko niegrzeczne                                       dziecko chorujące na ADHD

dorosły nieśmiały                                            dorosły chorujący na lęk społeczny

dorosły roztargniony i aktywny                       dorosły cierpiący na ADHD dorosłych

dorosły smutny                                               dorosły cierpiący na depresję

dziecko alkoholika                                         osoba cierpiąca na DDA

To zestawienie samo w sobie powinno uświadomić, jak wielką krzywdę można spowodować diagnozą psychiatryczną poprzez patologizację normalności, szczególnie wówczas, jeśli ta diagnoza stawiana jest głównie po to, aby zakupić odpowiedni lek, albo - co gorsza - specjalną psychoterapię adresowaną do takiego konkretnego problemu. Znowu tutaj mamy do czynienia z grą sił ekonomicznych i przewagą logiki zysku, nad logiką leczenia.

Warto wspomnieć tu o innej pozycji książkowej (którą też cytuje de Barbaro) omawiającej problem nierzetelnych badań naukowych i oszukiwania pacjentów przez przemysł medyczno - farmaceutyczny. Chodzi tu o książkę Bena Goldacre Złe leki. Jak firmy farmaceutyczne wprowadzają w błąd lekarzy i krzywdzą pacjentów.

Zapraszam do odwiedzin strony gabinetu psychoterapii:

Gabinet Psychoterapii IMAGO

gabinet.imago@gmail.com

Hieronim Bosch, Leczenie głupoty

Zaburzenia Osobowości Kraków